/> Je zal het maar hebben!: Ik en mijn ikken
Er is een fout opgetreden in dit gadget

woensdag 11 november 2015

Ik en mijn ikken

Ik  zit in de bus gezellig met al mijn andere ikken. Mijn sterke-ik zit zoals bijna altijd aan het stuur. Die weet precies waar hij naar toe wilt en geeft plankgas om daar te komen. Maar o jee er ligt een omgewaaide boom op de weg. Tegenslag! Hoe ga je daarmee om. Mijn sterke ik wordt boos en zet al zij krachten in om de boom van zijn plek te krijgen. Flink sjorren en trekken maar er komt geen beweging in. Mijn boze ik raakt nog gefrustreerder en raakt ook uitgeput maar opgeven ho maar. Ergens achter in de bus zit mijn zachte-ik, die voorzichtig dat we ook terug kunnen gaan en een andere weg kunnen kiezen. Maar dit wordt niet gehoord door mijn boze ik. En dan staat mijn regel-ik op en die zegt als de boze-ik en de zacht-ik nu eens naar elkaar gaan luisteren en gaan samenwerken. Boosheid gaat ons niet helpen, we keren de bus, rijden rustig terug en nemen de route van de zachte-ik. En zo komen we ook op onze bestemming, en hebben we niet gefaald.
Deze metafoor gebruikt mijn psychosomatisch fysiotherapeut waarbij ik vorige week weer ben gestart na 3 jaar pauze. Opvallend hoe snel ze de vinger weer op de zere plek kan leggen . Ze komt aan huis en wandelen een rondje waarbij mijn lijf al snel begint te protesteren. Ik wil niet voelen, stilstaan bij hoe ik me voel gewoon doorlopen. De spanning loopt op en als ik dan thuis ben, knalt de spanning eruit. Mijn boze-ik laat van zich spreken en in de verkramping sta ik letterlijk te stampvoeten. Ik val compleet verkrampt op de bank en het enige wat ik nog hoor is ADEM UIT, ADEM UIT MARJOKE!. Er aan toe geven en mijn zachte-ik toelaten is bijna niet te doen, want dat voelt als zwak. Maar op het moment houdt mij sterke-ik het niet meer vol en moet steeds meer kwetsbaarheid laten zien. Dit maakt me depressief en dit gevoel is de laatste tijd heel sterk aanwezig. En ik ben zo bang voor dit meeest ellendige gevoel dat ik ook hier tegen probeer te vechten. Maar ik kan dat gevecht niet winnen, het vechten laat me alleen maar dieper zakken. En als dit zo doorgaat dan zie ik me nog voor kerst in een kliniek zitten. Het ergste beeld dat ik me voor kan stellen.
De eerste resultaten van het psychologisch onderzoek laten zien dat depressie, conversie en persoonlijkheid een complexe vicieuze cirkel vormen. Ik hoop dat nu dit inzichtelijk is we de cirkel kunnen doorbreken. Maar ik zal eerst weer wat weerbaarder moeten worden om deze strijd aan te kunnen. Want nu krijg ik bij elke therapie al heel snel een aanval en is dus niet effectieff. Volgende week heb ik weer een afspraak bij pro persona in Nijmegen bij de therapeut die mij eerder behandelde met katalepsie en hypnotherapie. Hopen dat die me wat meer controle kan geven en wat minder aanvallen. Zo nu weer tourtje met de bus, wie zit er aan het stuur?

4 opmerkingen:

  1. Zo afschuwelijk herkenbaar. Dikke knuf lieve Marjoke!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jij krijgt vast ook heel vaak te horen dat je zo streng bent voor jezelf. Ik denk dan ook niet dat je weerbaarder moet worden, je moet je zachte ik meer aan het woord laten. En je gevoel, wat is het ergste dat je kunt voelen, is dat niet de depressie en die ken je inmiddels door en door. Je mag verdrietig zijn, je mag boos en gefrustreerd zijn, laat het toe en je zult merken dat het lichamelijk beter gaat. Gemakkelijk praten, voor een ander, ik weet het. Houd moed, wat dat dan ook mag zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ik hoor heel vaak dat ik te streng ben. Heb ook vaak gehoord dat ik topsporter had moeten worden. Gemiste kans. Op dit moment kan ik geen enkele therapie aan omdst alles al heel snel uitloopt in een aanval. Dit moet eerst minder worden om aan mezelf te kunnen werken. Ik weet niet of de depressie het ergste is. Daarvoor zit nog dst ik me niet zwak mag voelen en sls ik dat wel doendan komt de depressie. Ingewikkeld al dat voelen.

      Verwijderen